
“उही बुढाको हैकम”
पुस्ता हेर्दा हजुरबा छ
संबोधन छ ‘दाई र बा‘ को
उमेर जति ढल्केपनि
तिनैको ठुलो डाको ।
जे जे तिनी बोल्दै जान्छन्
त्यही कुराको सिको
न त नीति, न त विधि
व्यक्तिवादले थिच्यो ।
अति साह्रो अत्याचार भो
आजित भए सारा
मनलाग्दी बोल्दै हिडने
कति छुच्चो पारा ।
जतिजति कालो कर्तुत
तिनीकै माया गाडा
धन पाउँदा सोरिहाल्ने
भए सार्है छाडा ।
ज्यान मार्नेले बक्सिस पाए
गुण्डा गर्दि बापतको भाडा
असल र निस्ठावान पाखा परे
मिल्काईए टाढा ।
सँगसँगै बुझाउनुपर्ने
पैसाको नै बिटो
जति बढि दिन सक्यो
उसकै पालो छिटो ।
जेलनेल भुले तिनले
भुले आफनो विगत
आलिसानको महल रोज्छन्
फाले सबै इज्जत ।
कस्तो राम्रो व्यवस्था यो
जनताको नै नासो
नेताहरु गनाउदामा
बन्यो गल पासो ।
आफनै दुनो सोझ्याउन
दैलो चाहर्दै तिनै भित्र पसे
दाई र बा भनीवरि
हजुर बा लाई उर्जा थप्दै बसे
युवाहरु पालो कुर्दै
बुढा भए अहिले
पचास बर्ष नाघिसके
पालो पाउने कहिले ? ।
लाभको पद नहुनेको पनि
कतिधेरै आर्जन
हिजो आँफै बिकेकाले
वेकामको भो गर्जन ।
आँफैले पाए मात्र हाईसन्चो
अरुको नाममा ऐठान
युवाहरु मिल्ने छाटै छैन
उही बुढाको हैकम ।
सरोज ओझा
ललितपुर
२०७९-०६-१२


