
लेखक✍️ गोबिन्द राज ओझा राजन
काली देवीको गाउँ—हरियो डाँडाकाँडाले घेरिएको,
शान्त, सरल अनि आफ्नै लयमा बाँचिरहेको ठाउँ।
त्यहीँ गाउँमा म पनि हुर्किएँ,
सपनाहरू बोकेर, माया खोज्दै।
मन्दिरको घण्टीसँगै बिहान खुल्थ्यो,
धूपको सुवासले दिन सुरु हुन्थ्यो,
र मनमा एउटा नाम बस्थ्यो—
तिमी।
पहिलो भेट याद छ—
मन्दिरको आँगनमा,
तिमी फूल चढाउँदै थियौ,
म टाढैबाट हेरिरहेको थिएँ।
बिस्तारै नजर भेटिन थाल्यो,
शब्दहरू कम, भावना धेरै,
मौनमै सुरु भयो हाम्रो कथा,
जुन कसैले देखेन।
गाउँका बाटाहरू साक्षी थिए,
हामीसँगै हिँडेको ती पलका,
हाम्रो हाँसो, हाम्रो कुरा,
सबै प्रकृतिले सम्झिरहेको थियो।
तिमीले भनेकी थियौ—
“यो माया साँचो हो”
म विश्वास गरें,
किनकि मेरो मनले तिमीलाई रोजिसकेको थियो।
तर समय सधैँ एकै रहँदैन,
गाउँमा हल्ला फैलिन थाल्यो,
हाम्रो सम्बन्धको चर्चा
सबैतिर पुग्न थाल्यो।
समाजले प्रश्न उठायो,
परिवारले आँखा ताने,
र हाम्रो माया
परीक्षामा पर्न थाल्यो।
एकदिन तिमी टाढा हुन थाल्यौ,
बोलाइ घट्दै गयो,
म बुझ्न खोज्दै थिएँ,
तर तिमी मौन भयौ।
त्यो दिन आयो—
जब तिमीले भन्यौ,
“अब सम्भव छैन”
मेरो संसार त्यहीँ रोकियो।
तिमी अर्कैको भइछौ,
म मात्र सम्झनामा बाँकी,
मन्दिरको आँगन खाली लाग्यो,
जीवन नै अधुरो जस्तो।
गाउँले मलाई हेर्यो,
कोही हाँस्यो, कोही दया गर्यो,
म भने आफ्नै भित्र
टुटिरहेको थिएँ।
तिम्रो यादले सताउँदा,
म बाटोभरि हिँड्थें,
मानिसहरूले मलाई
पागल भन्न थाले।
तर म पागल होइन,
म केवल प्रेममा हारेको थिएँ,
जसले साँचो माया गर्यो,
तर समयसँग हार्यो।
काली देवीको मन्दिर पुग्थें,
तिम्रो नाम लिएर,
प्रश्न गर्थें—
“किन यस्तो भयो?”
उत्तर कहिल्यै आएन,
केवल मौनता थियो,
शायद भाग्यले
पहिल्यै लेखिसकेको थियो।
आज पनि त्यो गाउँ उस्तै छ,
मात्र कथा बदलिएको छ,
हामी छैनौँ सँगै,
तर याद बाँकी छ।
गाउँका डाँडाहरू अझै उस्तै,
मन्दिरको घण्टी अझै बज्छ,
तर मेरो मनभित्र
सधैँ सन्नाटा बस्छ।
म अब कथा बनेको छु,
गाउँले सुनाउने कथा,
एक प्रेमीको कथा,
जुन अधुरो रह्यो।
काली देवीको गाउँ अझै छ,
म पनि छु—तर फरक,
माया हराएपछि
मान्छे पनि बदलिन्छ।
समय बित्दै गयो,
घाउहरू बाहिरबाट पुरिँदै गए,
तर भित्रको पीडा
अझै ताजै रहिरह्यो।
म फेरि त्यहीँ मन्दिर पुगें,
तर यसपटक फरक अनुभूति भयो,
तिमीलाई खोज्न होइन,
आफ्नै मनलाई बुझ्न।
काली देवीको अगाडि उभिएर
म पहिलोपटक शान्त भएँ,
सायद माया गुमाउनु
हार होइन—पाठ रहेछ।
अब म त्यो पुरानो मान्छे छैन,
जो तिम्रो नाममै बाँचेको थियो,
म आफैंलाई भेट्न थालेको छु,
नयाँ बाटो रोज्न थालेको छु।
काली देवीको गाउँले मलाई सिकायो—
माया पवित्र हुन्छ,
तर आत्मसम्मान अझै ठूलो हुन्छ,
र जीवन… अगाडि बढिरहन्छ।
काली देवीको गाउँले मलाई सिकायो—
माया पवित्र हुन्छ,
तर आत्मसम्मान अझै ठूलो हुन्छ,
र जीवन… अगाडि बढिरहन्छ।
बिहानको घाम फेरि उदायो,
नयाँ दिनसँगै नयाँ सोच आयो,
हिजोको पीडाले
आजको बाटो देखायो।
म अब एक्लोपनसँग डराउँदिन,
यसैलाई साथी बनाएको छु,
भित्रको आवाज सुन्दै
आफैंलाई चिन्ने प्रयास गरेको छु।
गाउँका मान्छेहरू अझै उस्तै,
तर मेरो नजर बदलिएको छ,
जहाँ पहिले माया देख्थें,
आज अनुभव देखिएको छ।
तिमी सम्झना भएर आयौ,
तर पीडा बनेर होइन,
अब तिमी कथा हौ,
मेरो जीवनको एउटा पाना मात्रै।
काली देवीको मन्दिरमा
अब म धन्यवाद दिन जान्छु,
गुमाएकोमा होइन,
पाएको सिकाइमा मुस्कान मान्छु।
समयले बिस्तारै सबै ठीक पार्छ,
भन्छन्—र सत्य पनि रहेछ,
घाउहरू बाँकी रहन्छन्,
तर दुखाइ कम हुँदै जान्छ।
म फेरि हाँस्न सिक्दैछु,
साना खुशीहरूमा रमाउँदै,
जीवनको अर्थ
आफैंले खोज्दै।
तिमी बिना पनि
जीवन चल्दो रहेछ,
सायद यही नै सत्य हो—
कोही पनि अपरिहार्य हुँदैन।
तर यादहरू भने मेटिँदैनन्,
ती सँगै बाँच्न सिक्नुपर्छ,
भूतकाललाई स्वीकार्दै
भविष्य निर्माण गर्नुपर्छ।
अब मेरो सपना बदलिएको छ,
माया खोज्ने होइन,
आफ्नो मूल्य बुझ्ने
र आफूलाई माया गर्ने।
काली देवीको गाउँ
मेरो शिक्षक बन्यो,
जहाँ पीडाले
मलाई बलियो बनायो।
आज म त्यो केटो होइन,
जो कसैको लागि हराउँथ्यो,
अब म आफैंको लागि बाँच्ने
मान्छे बनेको छु।
यदि फेरि कहिल्यै भेट भयौ भने,
म मुस्कान दिनेछु,
किनकि अब मनमा
गुनासो होइन—शान्ति छ।
यो कथा अन्त्य होइन,
यो त नयाँ सुरुवात हो,
जहाँ माया होइन,
आत्मविश्वास मुख्य पात्र हो।
काली देवीको गाउँ अझै उस्तै छ,
तर म बदलिएको छु,
माया गुमाएर पनि
आफूलाई पाएको छु।
काली देवीको गाउँ अझै उस्तै छ,
तर म बदलिएको छु,
माया गुमाएर पनि
आफूलाई पाएको छु।
अब म त्यो बाटो हिँड्छु
जहाँ आफ्नै छायाँ साथी हुन्छ,
अरूको साथ खोज्ने होइन,
आफ्नो अस्तित्वमै शक्ति हुन्छ।
हिजोको पीडा सम्झँदा
अब आँसु आउँदैन,
किनकि त्यो पीडाले नै
आजको म निर्माण गर्यो।
काली देवीको मन्दिरले
मलाई धैर्य सिकायो,
समयसँगै बाँच्न
र आफूलाई माया गर्न सिकायो।
गाउँका ती पुराना अनुहारहरू
अझै चिनिन्छन् मलाई,
तर अब म कसैको कथा होइन,
आफ्नै कथा लेख्दैछु।
तिमी सम्झना भएर आए पनि
अब असर गर्दैन,
किनकि मनभित्रको शून्यता
आत्मविश्वासले भरिएको छ।
जीवनले फेरि नयाँ मोड लियो,
नयाँ मान्छेहरू भेटिए,
तर यसपटक म सावधान छु—
पहिला आफूलाई नबिर्सने।
अब माया पनि गर्छु भने
सर्त एउटै हुन्छ—
सम्मान र सत्य बिना
कुनै सम्बन्ध टिक्दैन।
काली देवीको गाउँ
अब मेरो विगत मात्र होइन,
मेरो पहिचान हो—
जहाँबाट म उठ्न सिकेँ।
यदि कसैले सोध्यो भने—
“तिम्रो कथा के हो?”
म भन्छु—
“म हारेको होइन, सिकेको मान्छे हुँ।”
यो कथाको अन्त्य यति मात्र—
माया आएर गयो,
तर त्यसले दिएको पाठ
जीवनभरि साथ रह्यो।
जीवनको यात्रा रोकिन्न,
जति नै कठिन किन नहोस्,
हिजोका घाउहरू बोकेर पनि
मान्छे अगाडि बढ्नैपर्छ।
अब म आफैंसँग प्रश्न गर्छु—
“के हरायो, के पायो?”
उत्तर आउँछ शान्त स्वरमा—
“तिमी आफैंलाई भेट्यौ।”
गाउँका ती पाखाहरू
अझै पनि मलाई बोलाउँछन्,
तर अब म फर्किन्छु भने
यादमा होइन, आत्मविश्वासमा।
काली देवीको मन्दिर
अब पीडाको ठाउँ होइन,
त्यो मेरो शक्ति बनिसकेको छ,
जहाँ म आफूलाई बलियो पाउँछु।
कहिलेकाहीँ मन फेरि दुख्छ,
तिमी सम्झँदा हल्का पीडा आउँछ,
तर त्यो पीडाले अब
मलाई कमजोर बनाउँदैन।
अब बुझें—
माया केवल पाउनु मात्र होइन,
गुमाउनु पनि जीवनकै हिस्सा हो,
र त्यसबाट सिक्नु नै असली जित हो।
म अब अरूलाई दोष दिँदिन,
न त भाग्यलाई नै,
किनकि हरेक घटना
केही सिकाउनकै लागि आउँछ।
काली देवीको गाउँ
मेरो कथा बनेर बस्यो,
तर त्यो कथाले
मलाई लेखक पनि बनायो।
अब म लेख्छु—
पीडा, माया र संघर्ष,
किनकि यी सबै
मेरो जीवनका अध्याय हुन्।
यदि कसैले सोध्यो—
“तिमी किन बदलियौ?”
म भन्छु—
“जीवनले सिकायो।”
अब म कसैको प्रतीक्षा गर्दिन,
न त कुनै अधुरो आशामा बाँच्छु,
म वर्तमानमा बाँच्न सिकेको छु,
जहाँ शान्ति नै सबैभन्दा ठूलो सुख हो।
काली देवीको गाउँ
अब टाढा भए पनि
त्यो मेरो मुटुभित्रै बस्छ,
मेरो पहिचान बनेर।
जीवनले दिएको सबै कुरा
स्वीकार गर्न सिकेको छु,
खुशी होस् वा दुःख—
दुवैलाई समान रूपमा।
अब म डराउँदिन भविष्यसँग,
किनकि म तयार छु,
जे आउँछ—
त्यसलाई सामना गर्न।
यो कथा अझै जारी छ,
किनकि जीवन रोकिँदैन,
काली देवीको गाउँबाट सुरु भएको
मेरो यात्रा… अझै चलिरहेकै छ।


