
लक्ष्मण भण्डारी
मौन भएर पनि यहाँ,
धेरै कुरा बोल्छु म।
घाउ लुकाएर ओठमा
हाँसो सधैं खोल्छु म।।
समयले पटक पटक,
परीक्षा त लियो मेरो।
हार मान्ने नाम कहिल्यै,
मनमा लिन्छु अठोट खेरो।।
विश्वास टुटे पनि यहाँ,
सपना मेरा मरेनन्।
अँध्यारो जति बढे पनि,
उज्यालोहरू डरेनन्।।
आँसुका ती हरेक थोपा
मेरा सच्चा शिक्षक बने।
पीडा र चोटहरूले नै,
मलाई झन् बलियो भने।।
फूलझैँ कोमल जीवन खोज्दा,
काँडाले रगत निकाल्यो।
तर त्यही हरेक चोटले,
नयाँ एउटा मार्ग देखाल्यो।।
संघर्षको यो मरुभूमिमा,
धैर्यता मैले गुमाइनँ।
चोट सहेर पनि कहिल्यै,
आफ्नो कदम रोकिनँ।।
एक दिन यस्तो बिहान आउनेछ,
जहाँ दुःखको अन्त हुनेछ।
अँध्यारो चिर्दै भाग्य मेरो,
खुसीको काखमा छुनेछ।।
त्यस दिन यो संसारले होइन,
मेरै उच्च स्वाभिमानले।
मेरो नाम चिनाउनेछ यहाँ,
मेरै कडा श्रम र ज्ञानले।।


