
कसैले जलायो भनेर
यसरी पग्लिनु हुँदैन तिमी।
यदि हरेक चोटसँगै
आफ्नो अस्तित्व गलाउँदै गयौ भने,
एक दिन आफैं समाप्त हुनेछौ।
त्यो दिन
मेरो कोठा मात्र होइन,
मेरो जीवन नै अँध्यारो हुनेछ।
किनकि उज्यालो दिने तिमी नै हौ,
आशा जगाउने तिमी नै हौ।
यहाँ मलाई अँध्यारोमा राखेर
आफ्नो खुसी खोज्ने धेरै छन्।
मेरो पीडामा ताली बजाउने,
मेरो हारमा उत्सव मनाउने,
मेरो मौनतालाई कमजोरी ठान्ने
मानिसहरूको कमी छैन।
तर तिमी…
तिमी उनीहरूजस्तो नबन्नु।
अरूको कठोरताले
आफ्नो कोमलता गुमाउनु हुँदैन।
अरूको घृणाले
आफ्नो उज्यालो निभाउनु हुँदैन।
जल्नु तिम्रो धर्म हो भने
उज्यालो दिनु तिम्रो कर्म हो।
आफू केही पग्लिएर पनि
अरूको बाटो उज्यालो बनाउनु
तिम्रो महानता हो।
तर यति धेरै पनि नपग्लिनु
कि आफ्नो अस्तित्व नै हराओस्।
जब हावाले बेस्सरी हल्लाउँछ,
आँधीले निभाउन खोज्छ,
त्यतिबेला झन् बलियो भएर बल्नु।
किनकि एउटा सानो दीपले पनि
घना अँध्यारोलाई चुनौती दिन सक्छ।
यदि तिमी निभ्यौ भने
मेरा सपनाहरू पनि निभ्नेछन्।
मेरा विश्वासहरू पनि टुट्नेछन्।
मेरा यात्राहरू पनि रोकिनेछन्।
त्यसैले,
मात्र एउटा अनुरोध छ—
कसैले जलायो भनेर नपग्लिनु,
कसैले फुक्यो भनेर ननिभ्नु।
उज्यालो भएर बाँच्नु,
किनकि तिम्रो उज्यालोमै
मेरो जीवनको बिहान लुकेको छ।


