
सावनका ती झरीसँगै, सम्झनाका बादल आए,
नयनभित्र पुराना ती, मौन कथा फेरि छाए।
हराएको प्रेम होइन यो, हृदयमा दीप बनेको,
हार मानेको छैन जीवन, आशाले बाटो छेकेको।
समयले ती पाइला हाम्रा, टाढा-टाढा पारिदियो,
भाग्यले अधुरा सपना, आँखाभरि छाडिदियो।
तिम्रो मेरो भेटको ऋतु, फेरि फर्केर आएन,
तर मनले त्यो मधुर क्षण, आजसम्मै बिर्सेन।
जति टाढा भए पनि तिमी, सम्झनामा नजिकै छौ,
मुटुको गहिरो कुनामा, अझै उस्तै जीवित छौ।
जीवनको यो यात्राभरि, स्मृतिले साथ दिइरहोस्,
अधुरो त्यो प्रेमको दीप, मनभित्रै बलिरहोस्।
सावन फेरि आउँला कुनै, बादलसँगै गीत लिएर,
पुराना ती पीडा सबै, शीत बनेर मन छेउमा।
नपाएको प्रेम नै कहिलेकाहीँ, अमूल्य धन बन्दो रहेछ,
सम्झनाले बाँचेको मन पनि, आफ्नै संसार बन्दो रहेछ।


