
समयको पाठशालामा, अक्षर छैन पाठमा,
घाउले लेख्छ कथा यहाँ, आँसुको मसी साथमा।
हारले सिकाउँछ उठ्न, पीडाले बलियो हुन,
मान्छे आफैँ गुरु बन्छ, आफ्नै जीवनको बाटामा।
हावाले भन्छ—नझुक, पर्वतझैँ उभिइरह,
बादलले भन्छ—रोए पनि, आकाशतिर हेरिरह।
नदीले सिकाउँछ बाटो, चट्टान चिरेर हिँड्न,
अँध्यारोले भन्छ—आफ्नै दीप बनेर जलिरह।
फूलले सिकायो हाँस्न, काँडाले सजग रहन,
पतझरले सिकायो फेरि वसन्ततिर बहन।
झरेका पातजस्तै केही सम्बन्ध झर्छन्,
तर नयाँ पालुवा आउँछ, जीवनलाई फेरि गहन।
मौनताले धेरै कुरा शब्दबिनै बताउँछ,
एकान्तले आफ्नै अनुहार ऐनाझैँ देखाउँछ।
भीडभित्र हराएको मन जब आफैँ भेटिन्छ,
त्यही क्षण जीवनले आफ्नो अर्थ बुझाउँछ।
जसले चोट दियो, उसलाई दोष कति दिने?
जसले छोडेर गयो, सम्झनामा कति जिउने?
बाटो लामो छ अझै, पाइलाहरू रोक्नु हुन्न,
गुमेको कुरा छोडेर, नयाँ क्षितिजतिर जाने।
जीवन न त जित मात्र, न त हारको नाम हो,
कहिले घाम, कहिले वर्षा—यही यसको धाम हो।
बाँच्नु भनेको सिकिरहनु, बदलिरहनु निरन्तर,
हरेक बिहान आफैँसँग सुरु हुने नयाँ प्रण हो।


