
धेरै दिन भो, बाटोमा आँखा ओछ्याएर पर्खिरहेछु,
कतै फुत्कन नसके जस्तो, कतै म अड्किरहेछु।
रातहरूले जिस्काएर मलाई सपना नि पठाउँदैन,
छट्पटी रहेछु सधैं, कल्पनामा निद्रा पनि आउँदैन।
हावासँग सोध्छु तिम्रो खबर,
बादलसँग गर्छु तिम्रो कुरा,
आकाशले पनि मौनता ओढेको छ,
किन यति लामो भयो हाम्रो दूरीको कुरा?
हिजोका ती सम्झनाहरू
आज पनि मनमै ताजा छन्,
तिम्रा हाँसोका ती आवाजहरू
एकान्तमा अझै सुनिएका छन्।
कहिलेकाहीँ लाग्छ,
तिमी यहीँ कतै छौ कि जस्तो,
आँखा बन्द गर्दा नजिकै,
आँखा खोल्दा टाढा छौ कि जस्तो।
समय आफ्नै गतिमा बगिरहेछ,
दिनहरू बित्दै छन्, रातहरू ढल्दै छन्,
तर मेरो मन भने
त्यही पुरानो मोडमा रोकिएर बसेको छ।
कति पटक आफैंलाई सम्झाएँ,
अब त पर्खिन छोडिदेऊ भनेर,
तर मन कहाँ मान्दोरहेछ र,
फेरि बाटोतिर आँखा लगाउँछ तिम्रै खबर भनेर।
सायद प्रेम भनेकै यही रहेछ—
आउनु र जानुको हिसाब नराखी पर्खिनु,
मन दुखे पनि मुस्कुराउनु,
र टाढा हुँदा पनि नजिकै महसुस गरिरहनु।
तिमी आउने बाटो अझै उस्तै छ,
म उभिएको ठाउँ पनि उस्तै छ,
फरक यति मात्र हो—
पहिले आशा धेरै थियो,
अहिले पर्खाइ धेरै छ।
तर पनि एउटा विश्वास बाँकी छ,
कुनै दिन यो दूरी अवश्य हराउनेछ,
अधुरो रहेको यो कथा
तिम्रो आगमनसँगै फेरि पूरा हुनेछ।
त्यसैले आज पनि
बाटोमा आँखा ओछ्याएर पर्खिरहेछु,
कतै फुत्कन नसके जस्तो,
कतै तिम्रै सम्झनामा अड्किरहेछु।


