
भाइटीका आउँदा नेपाली घरआँगनमा रङ मात्रै थपिँदैन, छुटेका मनहरू पनि नजिकिन्छन्। दिदीबहिनीको हातबाट निधारमा बस्ने सप्तरंगी टीका र घाँटीमा सजिने मखमलीको माला एउटा संस्कारभन्दा बढी, आफ्ना मान्छेप्रतिको माया र भरोसाको चिनो हो।
यमपञ्चकसँग जोडिएको पुरानो कथाले यो पर्वलाई धार्मिक आधार दिएको छ। तर यसको सुन्दरता आज पनि त्यत्तिकै जीवित छ—दाजुभाइको सुख, स्वास्थ्य र लामो जीवनको कामना गर्दै दिदीबहिनीले स्नेह साट्छन्, दाजुभाइले पनि सम्मान र कृतज्ञता व्यक्त गर्छन्। ओखर, सेलरोटी, मिठाई र सगुनभन्दा ठूलो कुरा यही आत्मीयता हो।
बदलिँदो जीवनशैलीले परिवारलाई भौगोलिक रूपमा टाढा बनाए पनि भाइटीकाले वर्षमा कम्तीमा एकपटक आफ्ना नातागोता र सम्झनालाई एउटै आँगनमा ल्याउने काम गर्छ। त्यसैले यो पर्व पूजा र परम्परामा मात्र सीमित छैन; सम्बन्ध जोगाउने नेपाली तरिका पनि हो।
हाम्रा धेरै पुराना चलन समयसँगै फेरिँदैछन्। तर आफ्ना मान्छेको निधारमा प्रेमको रङ लगाउने यो संस्कार हराउनु हुँदैन। किनकि भाइटीकाको वास्तविक अर्थ टीकामा होइन, एकअर्कालाई आफ्नो ठानिरहने मनमा छ।


