
झुल्के घामका किरणहरू
झ्यालको चरबाट सुटुक्क छिरेर
चियाउँदै जिस्क्याउन थाल्यो मलाई
म ब्युँझिएँ
आँखा तन्काउँदै खोलेँ मोबाइल
किबोर्डमाथि औंला बङ्याउँदै
उघारेँ तिम्रो सुन्दर पत्रका मुहारहरू ।
तिम्रा अक्षरका सुन्दर किरमिरे हारहरू
चम्किएका थिए इन्द्रनीझैँ रङ्मङिएर
तिम्रा शब्दका खातहरू मगमगाएका थिए
फुलेर चमेली, रजनिगन्धा र स्वर्णचम्पा
र त
खडेरीमा पिल्सिएको मेरो निरस मन
बौरिन थाल्यो तिम्रो पत्र रसले
सिख्रिएर बिग्रिएको मेरो रूप
पलाउँदै पुष्टिन थाल्यो
कलेटी परेका मेरा ओँठहरू
ओसिँदै सल्बलाउन थाल्यो
बोक्रा हराएको मेरो बैँस भरिन थाल्यो
जसरी वसन्त ऋतुको आगमनमा
नयाँ रसदार पालुवा फेर्छ
बोट बिरुवाहरूले
अनि छर्छ चमक प्रकृतिमा ।
डा. हरिकुमार श्रेष्ठ ‘शिखर’
नागार्जुन–१०, स्युचाटार, काठमाडौँ
असोज २१, २०८२ (दसैँ पूर्णिमा)


