
काठमाडौंको एक व्यस्त गल्लीमा श्यामको सानो उपहार पसल थियो। पसल ठूलो थिएन, तर उसको मेहनत र मुस्कानले ग्राहकहरूलाई बारम्बार त्यहीँ फर्काइरहन्थ्यो।
बिहानदेखि साँझसम्म ऊ ग्राहकसँग व्यस्त हुन्थ्यो, तर उसको मनको एउटा कुनामा भने वर्षौंदेखि एउटा नाम बाँचिरहेको थियो—सुषमा।
सुषमा, उसको पहिलो प्रेम।
दश वर्षअघि उनीहरू एकअर्कालाई अत्यन्त माया गर्थे। एउटै सपना, एउटै भविष्य र एउटै संसार देखेका थिए। तर परिस्थितिले उनीहरूलाई अलग गरिदियो। सुषमाको परिवार अचानक विदेश सरेको थियो। त्यसपछि सम्पर्क टुट्यो। न कुनै चिठी आयो, न कुनै खबर।
समय बित्दै गयो।
श्यामले धेरै कुरा बिर्सियो, तर सुषमाको मुस्कान बिर्सन सकेन।
त्यो दिन पनि सामान्य दिनजस्तै थियो। पसलमा ग्राहकहरू आइरहेका थिए। श्याम बिल बनाउँदै थियो। त्यत्तिकैमा ढोकाको घण्टी बज्यो।
“टिङ…”
उसले टाउको उठायो।
सामुन्ने एक महिला उभिएकी थिइन्। हल्का निलो पाइन्ट, अनुहारमा शालीन मुस्कान र आँखामा अनौठो चमक।
श्यामको हातमा रहेको बिलको कागज भुइँमा खस्यो।
उसको मुटु एकछिन रोकिएझैँ भयो।
“सुषमा…?”
महिलाले पनि अचम्म मान्दै उसलाई हेरिन्।
“श्याम…?”
दुवै केही क्षण बोल्न सकेनन्।
समय जस्तै थामिएको थियो।
दश वर्षको दूरी एक नजरमै पग्लिरहेको थियो।
सुषमा पसलको बीचमा उभिएकी थिइन्। श्याम काउन्टरभित्र।
तर उनीहरूका आँखा भने विगतका गल्लीहरूमा दौडिरहेका थिए।
“तिमी यहाँ?” श्यामले बिस्तारै सोध्यो।
“म केही दिनका लागि नेपाल आएकी। साथीको जन्मदिन थियो, उपहार किन्न आएकी थिएँ। तर…” सुषमा मुस्कुराइन्, “यहाँ त मेरो पुरानो संसार भेटियो।”
श्यामको मनमा हजारौं कुरा खेलिरहेका थिए।
किन सम्पर्क टुट्यो?
किन फर्केर आइनौ?
के तिमीले कहिल्यै सम्झियौ?
तर ती प्रश्नहरू ओठसम्म आएनन्।
उसले केवल सोध्यो, “कस्तो छौ?”
सुषमाको आँखामा हल्का चमक आयो।
“बाहिरबाट ठीक छु। भित्रबाट… केही कुरा अझै अधुरा छन्।”
श्याम मौन भयो।
पसलमा अन्य ग्राहकहरू थिए, तर दुवैलाई संसारमा अरू कोही नभएको जस्तो लागिरहेको थियो।
केही समयपछि सुषमाले एउटा सुन्दर फोटो फ्रेम रोजिन्।
“कति पर्छ?” उनले सोधिन्।
श्याम मुस्कुरायो।
“केही पर्दैन।”
“किन?”
“किनकि केही मानिसहरू पैसा तिरेर किन्न सकिँदैनन्। उनीहरू सम्झनामा बस्छन्।”
सुषमाको आँखामा आँसु टिलपिलायो।
उनले फ्रेम समातिन् र बिस्तारै भनिन्,
“तिमी अझै उस्तै रहेछौ।”
श्यामले गहिरो सास फेर्यो।
“र तिमी अझै त्यहीँ छौ, जहाँ म तिमीलाई छोडेर गएको थिएँ।”
अब दुवैका आँखा रसाइसकेका थिए।
पसलको झ्यालबाट साँझको घाम भित्र पसेको थियो। सुनौलो किरणले उनीहरूका अनुहार छोइरहेको थियो।
सुषमाले बाहिर निस्कनुअघि एकपटक फेरि श्यामतिर हेरिन्।
“यदि समय फर्किन्थ्यो भने?”
श्याम मुस्कुरायो।
“म फेरि तिमीलाई नै रोज्थेँ।”
सुषमाले आँसु पुछिन्।
“म पनि।”
त्यसपछि उनी ढोकाबाहिर निस्किइन्।
ढोकाको घण्टी फेरि बज्यो।
“टिङ…”
श्याम त्यहीँ उभिएर हेरिरह्यो।
सुषमा पनि केही पर गएर फर्केर हेरिन्।
दुवै एकअर्कालाई हेरेको हेरै।
उनीहरू सँगै भएनन्, तर त्यो दिन उनीहरूले एउटा कुरा बुझे—साँचो प्रेम कहिल्यै हराउँदैन। समयले दूरी बढाउन सक्छ, परिस्थितिले बाटो बदल्न सक्छ, तर मनको गहिराइमा बसेको प्रेम वर्षौंपछि पनि एउटा नजरमै फेरि जीवित हुन सक्छ…
– स्मृत न्यूज डेस्क


