
२५ वर्षीय गणेश नेपालीको दुःखद मृत्युले आज एउटा परिवार मात्र होइन, समग्र नेपाली समाजलाई स्तब्ध बनाएको छ। यो समाचार पढ्दापढ्दै मन भारी हुन्छ, आँखाहरू रसाउँछन् र एउटा प्रश्नले बारम्बार पछ्याउँछ—के एउटा होनहार युवाको सपना यति सस्तो थियो?
आज एउटा आमाको काख रित्तिएको छ। एउटा बुबाले आफ्नो भविष्य गुमाएका छन्। परिवारको सहारा बन्ने उमेरमा रहेको छोरा अब कहिल्यै घरको ढोका ढकढक्याउँदै फर्किने छैन। उसको हाँसो, उसका सपना, उसका योजनाहरू र आफ्ना अभिभावकलाई सुख दिने चाहना सबै एउटै क्षणमा अधुरा बने।
समाचारमा उल्लेख गरिएका आर्थिक कठिनाइ, रोजीरोटीको संघर्ष र जीविकोपार्जनका चुनौतीहरूले हाम्रो राज्य व्यवस्थासामु गम्भीर प्रश्न उठाएका छन्। यदि कुनै युवा सम्मानपूर्वक श्रम गरेर पनि भविष्यप्रति आशावादी हुन सक्दैन भने त्यो केवल व्यक्तिगत विफलता होइन, समाज र राज्य दुवैले आत्मपरीक्षण गर्नुपर्ने अवस्था हो।
गरिबी केवल खाली पेटको पीडा होइन; यो कहिलेकाहीँ आशा हराउने पीडा पनि बन्छ। बेरोजगारी केवल आम्दानी नहुनु होइन; यो भविष्यप्रतिको विश्वास क्रमशः कमजोर हुँदै जानु पनि हो। जब यी पीडाहरूलाई समयमै सम्बोधन गर्न सकिँदैन, त्यसको असर एउटा व्यक्तिभन्दा धेरै टाढासम्म पुग्छ—एउटा परिवार, एउटा समुदाय र अन्ततः राष्ट्रसम्म।
हामीले सडकमा देख्ने प्रत्येक श्रमिक युवा, प्रत्येक डेलिभरीकर्मी, प्रत्येक चालक र प्रत्येक पसिनाले जीवन धानिरहेको नागरिकको संघर्षभित्र एउटा साझा सपना हुन्छ—इमानदार श्रमबाट सम्मानपूर्वक बाँच्ने। त्यो सपना सुरक्षित बनाउने दायित्व राज्यको हो। कानुन र नीति बनाउँदा त्यसले नागरिकको जीविकोपार्जन, मानसिक अवस्था र मानवीय मर्यादामाथि पार्ने प्रभावलाई केन्द्रमा राख्न सकिएन भने नीति केवल कागजमा सीमित हुन्छ।
आज गणेश नेपालीको परिवारलाई कुनै भाषणले सान्त्वना दिन सक्दैन। कुनै तथ्याङ्कले उनीहरूको आँसु पुछ्न सक्दैन। उनीहरूले गुमाएको छोरा कुनै पनि उपलब्धिले फर्काउन सक्दैन। तर राज्यले यो घटनाले उठाएका प्रश्नहरूलाई इमानदारीपूर्वक सुनेर रोजगारी सिर्जना, सामाजिक सुरक्षा, श्रमिक संरक्षण र नागरिकमैत्री नीतिमा सुधार गर्न सके, भविष्यमा अर्को कुनै परिवारले यस्तै असह्य पीडा भोग्न नपरोस् भन्ने आशा भने जीवित रहन सक्छ।
गणेश नेपाली अब स्मृतिमा मात्र बाँचेका छन्। तर उनको अधुरो सपना राज्यका लागि एउटा मौन प्रश्न बनेर उभिएको छ—के यो देशका युवाले आफ्नै मातृभूमिमा सम्मानका साथ बाँच्ने अवसर पाउनेछन्, कि उनीहरूका सपनाहरू यसरी नै एकपछि अर्को गर्दै मौन हुँदै जानेछन्?
गणेश नेपालीप्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली। उहाँको परिवारप्रति गहिरो समवेदना। र राज्यप्रति एउटा गम्भीर आग्रह—अब अर्को कुनै युवाको सपना यसरी मौन नहोस्।


