
बैंककको इन्द्रा मार्केट। साँझको समय। भीडभाडबीच एउटा कफी सपमा श्यामको भेट एउटी युवतीसँग भयो—सपना बस्नेत।
नेपाली मूलकी बर्मेली सपना बर्माबाट बैंककमा व्यवसाय गर्ने उद्देश्यले आएकी थिइन्। नयाँ व्यापार सुरु गर्न सटर खोज्दै गर्दा संयोगले श्यामसँग उनको परिचय भयो। नेपाली हुनुको नाताले सुरु भएको सामान्य कुराकानी विस्तारै उनको निजी जीवनको कथासम्म पुग्यो।
सपनाले चुरोट सल्काइन्। धुवाँसँगै उनका आँखामा लुकेको पीडा पनि बाहिरिएजस्तो लाग्यो।
“प्रेममा विश्वास गरेँ,” उनले भनिन्, “तर प्रेमकै नाममा धोका पाएँ।”
उनका अनुसार प्रेमीले नजिकिएर सम्बन्ध बनाएपछि उनलाई एक्लै छाडेको थियो। पछि आफू गर्भवती भएको थाहा पाएपछि उनी झनै ठूलो पीडामा परिन्। प्रेमी भने सम्पर्कविहीन भयो र नेपाल गएको बताइए पनि फेरि फर्किएन।
सपनाले फेरि चुरोट सल्काइन्।
“उसले मेरो जीवन नै बर्बाद गरिदियो,” उनले भावुक हुँदै भनिन्।
श्याम चुपचाप सुनिरहेका थिए। उनको अगाडि बसेकी सपना बाहिरबाट आत्मविश्वासी देखिन्थिन्, तर उनको कथाभित्र गहिरो पीडा लुकेको थियो।
केही क्षणपछि सपनाले श्यामलाई हेर्दै मुस्कुराइन्। त्यो मुस्कानमा आकर्षणभन्दा बढी भरोसा खोजिरहेको भाव थियो।
त्यत्तिकैमा शारदाको आवाज आयो—
“श्यामजी, पटाया जाने गाडी आयो।”
श्याम उठे। सपनातिर अन्तिमपटक हेरे र बिदा भए।
बैंककको त्यो साँझमा चुरोटको धुवाँसँगै सपनाको कथा पनि बिस्तारै हराउँदै गयो।
तर इन्द्रा मार्केटको त्यो कफी सप, सपनाको मुस्कान र उनको अधुरो प्रेमकथा भने श्यामको सम्झनामा लामो समयसम्म रहिरह्यो।


