तेस्रो प्रयासमा सुदूरपश्चिमको सपना पूरा, बन्यो एनपीएल च्याम्पियन⚡दक्षिण एसियाली आईटीएफ तेक्वान्दोको तयारी पूरा⚡हरिबोधनी एकादशी आज : तुलसी विवाहदेखि माङ्गलिक कार्यको शुभारम्भसम्म⚡महायज्ञमा रोका परिवारको प्रेरणादायी सहयोग : शिक्षा सुधारका लागि १६ लाख ६६ हजार ६६६ रुपैयाँ दान⚡सौन्दर्य व्यवसायमा स्प्राकलको छलाङ, पहिलो र दोस्रो शाखा दुवै महराकै हातबाट उद्घाटन⚡बहिरा फुटबल टोली दक्षिण कोरिया जाने⚡जिग्री सेकुवाको १०औँ तथा सबैभन्दा ठूलो आउटलेट धुम्बाराहीमा⚡दोहामा एनआरएनए मध्यपूर्व सम्मेलनको तयारी अन्तिम चरणमा⚡अभियान लघुवित्तको वार्षिकोत्सवमा वृद्धाश्रमलाई खाद्यान्न सहयोग⚡कर प्रणालीलाई लगानी, उत्पादन र रोजगारी प्रवर्द्धनको माध्यम बनाउनुपर्छ : चेम्बर अध्यक्ष अग्रवाल

भोटेकोसीले बगाएको माइती, दसैँले बल्झाएको वियोग

सरिता ढकाल
प्रकाशित मिति : २०८३ आश्विन २९ गते, बिहीबार १४:२३

दसैँ आयो,तिहार आउँदै छ। सहरभरि चाडपर्वको रौनक छ, सडकमा घर फर्किनेहरूको लर्को छ, बसपार्कमा यात्रुहरूको भीड छ, पसलहरू भरिभराउ छन्। मानिसहरू आफ्ना परिवारसँग भेट्न, आमाबुबाको हातबाट टीका थाप्न, दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीसँग खुसी साट्न आतुर छन्। बजारमा नयाँ लुगाको रङ छ, घरघरमा मीठा परिकारको तयारी छ, अनुहारहरूमा उत्साह छ, आँखाहरूमा भेटघाटको प्रतीक्षा छ। संसार आफ्नै उल्लासमा रमाइरहेको छ। तर यही संसारको एउटा कुनामा म उभिएकी छु—आफ्ना सबैभन्दा प्रिय सम्बन्धहरू गुमाएर, माइतीको न्यानोपन गुमाएर, आमाको काख गुमाएर र जीवनको एउटा सिंगो संसार गुमाएर।

बाहिर दसैँको उज्यालो छ, तर मेरो मनमा अन्धकार छ। अरूका घरमा खुसीको दीप बलिरहेको छ, तर मेरो हृदयमा वियोगको आगो दन्किरहेको छ। अरूका लागि दसैँ उमङ्ग बोकेर आएको छ, तर मेरा लागि पुराना घाउहरू फेरि बल्झाउन आएको छ। त्यसैले आज मेरो मनले एउटै प्रश्न गरिरहेको छ—यो पापी दसैँ किन आयो? किन आयो, जब मेरो संसारमा खुसी बाँड्ने आफ्नाहरू नै छैनन्?

भोटेकोसीको विनाशकारी बाढीले मेरो माइतीको घरधन मात्रै बगाएको भए सायद समयसँगै त्यो पीडा सहन सक्थेँ। भत्किएको घर फेरि बनाउन सकिन्थ्यो, उजाडिएको आँगन फेरि सजाउन सकिन्थ्यो, गुमेको सम्पत्ति फेरि कमाउन सकिन्थ्यो। तर त्यो बाढीले घरका भित्ताहरू मात्रै ढालेन, मेरो माइतीको सिंगो संसार उजाडिदियो। मेरा दाजुहरू, भाउजू, बहिनी, भिनाजु—मेरा प्रिय सम्बन्धहरूलाई मबाट खोस्यो। मेरो जीवनभरि फर्केर जाने आफ्नोपनको एउटा सुरक्षित संसारलाई सम्झनामा सीमित बनाइदियो। आज घरको अभावभन्दा ठूलो पीडा त्यहाँ बस्ने आफ्नाहरूको अभाव हो। सम्पत्तिको क्षतिभन्दा गहिरो चोट सम्बन्धहरूको वियोग हो। नदीले बगाएर लगेको त्यो घर मात्रै होइन, मेरो मनको एउटा ठूलो हिस्सा पनि हो।

माइती भनेको छोरीका लागि एउटा घर मात्रै होइन रहेछ। त्यो त उसको बाल्यकाल हो, उसको पहिचान हो, उसको आत्मीयताको संसार हो। जीवनले जतिसुकै थकाए पनि फर्केर जान सकिने एउटा ठाउँ, मन दुख्दा आफ्ना पीडा बिसाउन सकिने एउटा आँगन, संसारले नबुझे पनि आफूलाई बुझ्नेहरू भेटिने एउटा सहारा हो माइती। विवाहपछि छोरीको घर फेरिन्छ, जिम्मेवारी फेरिन्छ, जीवनका बाटाहरू फेरिन्छन्; तर माइतीसँगको सम्बन्ध कहिल्यै फेरिँदैन। छोरी जतिसुकै ठूली भए पनि आमाका लागि सधैँ सानी नै हुन्छे। संसारका अगाडि ऊ जति नै बलियो देखिए पनि आमाको काखमा पुगेपछि फेरि त्यही निश्चिन्त बालिका बन्न चाहन्छे।

तर आज मेरो त्यो संसार कहाँ छ? म कसको आँगनमा पुगेर आफूलाई माइती आएकी छोरी भनूँ? कसलाई भेट्न भनेर बाटो लागूँ? कसको हात समातेर आफ्ना दुःख सुनाऊँ? जसलाई भेट्न मन लाग्छ, उहाँहरू नै यो संसारमा हुनुहुन्न। जसको आवाज सुन्न मन लाग्छ, ती आवाजहरू सम्झनामा मात्रै बाँकी छन्। जसले मलाई बोलाएर घरको बाटो देखाउँथे, आज त्यही बाटोमा फर्केर जाँदा मलाई स्वागत गर्ने आफ्ना अनुहारहरू छैनन्। मेरो माइतीको ढोका मात्रै बन्द भएको होइन, मेरो जीवनको एउटा सिंगो अध्याय नै वियोगमा परिणत भएको छ।

दसैँ आउँदा आमाको फोन आउँथ्यो होला—“छोरी, कहिले आउँछ्यौ? दसैँमा टीका थाप्न आउनू है।” ती शब्दहरूमा कति माया हुन्थ्यो, कति प्रतीक्षा हुन्थ्यो, कति आत्मीयता हुन्थ्यो! आमाका लागि छोरी घर आउने कुरा केवल भेटघाट थिएन, त्यो त मनको खुसी थियो। छोरीको अनुहार हेरेर मन तृप्त पार्ने, उसलाई आफ्नो हातले टीका लगाइदिने र आशीर्वाद दिएर सुखी जीवनको कामना गर्ने एउटा अमूल्य अवसर थियो। तर अब त्यो फोन आउँदैन। अब कसैले “छोरी, कहिले आउँछ्यौ?” भनेर सोध्दैन। दसैँमा छोरीको बाटो हेरेर बस्ने ती आँखा सधैँका लागि बन्द भएका छन्।

आमा, यो दसैँमा म कहाँ आऊँ? हजुरलाई भेट्न कहाँ जाऊँ? हजुरको हातबाट टीका थाप्ने मेरो रहर अब कसरी पूरा गरूँ? हजुरले निधारमा टीका लगाइदिँदै दिएको आशीर्वाद सम्झेर मन बुझाऊँ कि हजुरको हात नै नहुने यथार्थ सम्झेर भक्कानिऊँ? हजुरकी छोरी आज पनि हजुरकै माया खोजिरहेकी छे। संसारका अगाडि आफूलाई सम्हालेर हिँड्ने प्रयास गर्छु, तर मनभित्रको पीडाले बारम्बार बाल्यकालतिर फर्काइदिन्छ। हजुरको काखमा शिर राखेर रुन पाए हुन्थ्यो, हजुरको हातले आँसु पुछिदिए हुन्थ्यो, हजुरले एकपटक “नआत्तिऊ छोरी, म छु नि” भनिदिए हुन्थ्यो भन्ने लाग्छ। तर अब त्यो सम्भव छैन। हजुर हुनुहुन्न, आमा। हजुरलाई बोलाउन सक्छु, तर जवाफ सुन्न सक्दिनँ। हजुरलाई सम्झन सक्छु, तर अँगालो हाल्न सक्दिनँ। यही सत्यले मेरो मनलाई हरेक दिन चिरिरहन्छ।

आमाको अभाव मात्रै होइन, दाजुहरूको अभावले पनि यो दसैँलाई असह्य बनाएको छ। “दसैँ आयो, अब तिमीहरू कहिले आउँछौ?” भनेर फोन गर्ने दाजुहरू अब हुनुहुन्न। माइतीमा पुग्दा आफ्नोपनको अनुभूति गराउने, सुखदुःखमा साथ दिने, मनको कुरा सुन्ने दाजुहरू छैनन्। भाउजूहरूको आत्मीयता छैन, बहिनीसँग मन खोलेर कुरा गर्ने अवसर छैन, भिनाजुसँगको पारिवारिक सम्बन्धको न्यानोपन छैन। म कसलाई फोन गरूँ? कसलाई भनूँ कि मलाई माइतीको यादले सताइरहेको छ? कसलाई सुनाऊँ कि दसैँ आउँदै गर्दा मेरो मन किन यति धेरै रोइरहेको छ? फोन हातमा लिन्छु, सम्झनाहरूले मन भरिन्छ, तर सम्पर्क गर्न खोजेका आफ्ना नम्बरहरू अब मेरो जीवनमा मौनताका प्रतीक बनेका छन्।

संसारमा हजारौँ मानिस छन्, आफन्त छन्, साथीभाइ छन्। तर सबै सम्बन्धको स्थान एउटै हुँदैन रहेछ। आमाको ठाउँ आमाले मात्रै लिन सक्नुहुन्छ, दाजुको ठाउँ दाजुले मात्रै, बहिनीको ठाउँ बहिनीले मात्रै। उनीहरूको अनुपस्थितिमा अरूको साथले केही क्षण सान्त्वना देला, तर उनीहरूकै अभावलाई मेटाउन सक्दैन। त्यसैले आज मेरो मनले बारम्बार भनिरहेको छ—मेरो माइतीको घर मात्रै उजाडिएको होइन, मेरो मनको एउटा सिंगो संसार उजाडिएको छ।

यता सडकमा हेर्छु, मानिसहरू घर जान हतारिएका छन्। गाडीहरू यात्रुले भरिएका छन्, बसपार्कमा चहलपहल छ, बजारमा किनमेलको भीड छ। कसैले आमाका लागि सारी किनेको छ, कसैले बुबाका लागि लुगा, कसैले दाजुभाइका लागि उपहार, कसैले छोराछोरीका लागि नयाँ पहिरन। सबैका मनमा घर पुगेर टीका थाप्ने उत्साह छ, परिवारसँग भेट्ने रहर छ। म पनि त्यही भीडमा उभिएर मानिसहरूका अनुहार हेर्छु। उनीहरू हाँसिरहेका हुन्छन्, खुसीले गफ गरिरहेका हुन्छन्, आफ्ना यात्राको योजना बनाइरहेका हुन्छन्। अनि अनायासै मनमा प्रश्न उठ्छ—यी मानिसहरू कसरी हाँस्न सकेका होलान्? कसरी यति खुसी हुन सकेका होलान्? कसरी आफ्ना परिवारसँग भेट्न जाने उत्साहले यति उज्यालो देखिन सकेका होलान्?

मलाई थाहा छ, उनीहरूका खुसीमा कुनै दोष छैन। मेरो जीवनमा वज्रपात पर्दैमा संसारका सबै खुसी रोकिन सक्दैनन्। अरूको हाँसो मेरो पीडाप्रतिको उपेक्षा होइन। तर जब आफ्नै संसार चकनाचुर भएको हुन्छ, तब अरूको सामान्य खुसीसमेत आफ्नो पीडासँग ठोक्किन पुग्दो रहेछ। अरूका लागि सामान्य दृश्य बनेको कुरा आफ्नो जीवनको सबैभन्दा गहिरो घाउमा नुन छर्किएझैँ लाग्दो रहेछ। मानिसहरूको भीडमा हिँड्दा पनि म एक्लै छु जस्तो लाग्छ। बजारको कोलाहलमा पनि मेरा कानले आफ्नाहरूको आवाज खोजिरहन्छन्। अरूका लागि दसैँको रमझम बनेको यही दृश्य मेरा लागि आफ्नाहरूको अभाव सम्झाउने ऐना बनेको छ।

म कसैको खुसी खोस्न चाहन्नँ। कसैको चाडपर्व बिगार्न चाहन्नँ। तर मेरो मनले आफूलाई सम्झाउन सकिरहेको छैन। मेरो आँखाले अरूको खुसी देख्छ, तर मनले आफ्नाहरूको अभाव मात्रै देख्छ। अरूको घरमा दसैँको दीप बलिरहेको देख्दा आफ्नै मनको अन्धकार झन् गाढा हुन्छ। अरूको आँगनमा जमरा उम्रिएको देख्दा उजाडिएको माइतीको सम्झना झन् गहिरिन्छ। अरूले आमाको हातबाट टीका थापेको देख्दा मेरो निधारमा आमाको हात खोज्ने मन भक्कानिन्छ। अरूले माइती जाने बाटो समात्दा मेरो मनले पनि त्यही बाटो समात्न खोज्छ, तर फर्केर जाने घर र पर्खेर बस्ने आफ्नाहरू नभएको यथार्थले पाइला रोकिदिन्छ।

दसैँ त हरेक वर्ष आउँछ। तिहार पनि हरेक वर्ष आउँछ। ऋतुहरू फेरिन्छन्, पात्रोका पानाहरू पल्टिन्छन्, वर्षहरू बित्छन्। तर केही अभाव यस्ता हुँदा रहेछन्, जसलाई समयले पनि पुरिन सक्दैन। समयले पीडासँग बाँच्न सिकाउन सक्छ, तर हराएको मान्छेलाई फर्काउन सक्दैन। समयले आँसु सुकाउन सक्छ, तर सम्झनाहरू मेटाउन सक्दैन। बाहिरको घाउमा खाटा बस्न सक्छ, तर मनभित्रको चोटलाई कहिलेकाहीँ एउटा गीत, एउटा दृश्य, एउटा फोनको घण्टी वा एउटा चाडपर्वको आगमनले फेरि ताजा बनाइदिन्छ। यो दसैँ पनि त्यस्तै बनेर आएको छ—मैले बिर्सन खोजेका क्षणहरू सम्झाउन, मनभित्र थुनेर राखेका आँसुहरू बाहिर ल्याउन र जसोतसो सम्हालेर हिँडिरहेको जीवनलाई फेरि डगमगाउन।

मौसम फेरिँदै छ। बिहानको घाम उदाउँछ, रातमा जून लाग्छ, आकाशमा ताराहरू टल्किन्छन्। प्रकृतिले आफ्नो सुन्दरता छोडेको छैन, संसारले आफ्नो गति रोकेको छैन। तर मेरो मनको मौसम फेरिएको छैन। घाममा पहिलेको जस्तो न्यानोपन भेटिँदैन, जूनमा उज्यालो देखिँदैन, ताराहरूमा चमक अनुभूत हुँदैन। बाहिर प्रकृतिमा वसन्त आएझैँ लागे पनि मनभित्र भने वियोगको शरद छ। आँखाबाट आँसु झर्छन्, तर हृदयभित्रको बोझ उस्तै रहन्छ। रोएर मन हलुका हुन्छ भन्थे, तर केही पीडा यस्ता हुँदा रहेछन्, जसलाई रोएर पनि हलुका बनाउन सकिँदैन। जीवन अगाडि बढाउनुपर्छ भन्ने कुरा बुझ्छु, तर जीवन अगाडि बढ्दैमा पछाडि छुटेका आफ्नाहरूलाई बिर्सन सकिँदैन भन्ने सत्य पनि उत्तिकै गहिरो छ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ, प्रकृतिले किन यति ठूलो परीक्षा लियो? किन एउटै बाढीले यति धेरै सम्बन्धहरू खोस्यो? किन मेरो जीवनमा एकपछि अर्को वज्रपात पर्‍यो? दुःखको कुनै सीमा हुँदैन र? सहनशीलताको पनि कुनै अन्त्य हुँदैन र? नदीसँग सोधूँ भने नदी बगिरहन्छ, पहाडसँग सोधूँ भने पहाड मौन रहन्छ, आकाशसँग सोधूँ भने आकाशले मेरा आँसु मात्रै देख्छ। मैले गुमाएका आफ्नाहरूलाई फर्काउने उत्तर कतै भेटिँदैन। भोटेकोसीको त्यो उर्लंदो बाढीले मेरो परिवारका प्रिय अनुहारहरू मात्रै हराएको होइन, मेरो भविष्यका अनेक खुसीहरू पनि बगाएर लगेको छ। अब दसैँमा सँगै बसेर हाँस्ने दिनहरू छैनन्, आमाको हातबाट टीका थाप्ने क्षणहरू छैनन्, दाजुभाइसँग सुखदुःख साट्ने साँझहरू छैनन्। बाँकी छन् त केवल सम्झनाहरू, तिनै सम्झनासँग जोडिएका आँसुहरू र कहिल्यै नमेटिने अभावहरू।

मेरो पीडा मेरो मात्रै भएर पनि यो पीडा कुनै एउटी छोरीको मात्रै कथा होइन। विपत्तिले घरबार गुमाएका, परिवार गुमाएका र आफ्ना प्रियजन गुमाएका धेरै मानिसका लागि चाडपर्व खुसीभन्दा बढी पीडाको कारण बन्न सक्छन्। त्यसैले बाढीले बगाएका घरहरू फेरि बनून्, उजाडिएका बस्तीहरू फेरि बसून्, पीडित परिवारहरूले सुरक्षित बसोबास र जीवन अघि बढाउने आधार पाऊन्। राज्यले विपत्तिमा परेका मानिसहरूको दुःखलाई केवल तथ्याङ्कमा सीमित नराखोस्। राहत, पुनर्स्थापना र मानवीय सहाराको व्यवस्था गरोस्। किनकि घर गुमाएकालाई घर चाहिन्छ, सहारा गुमाएकालाई साथ चाहिन्छ, र शोकमा डुबेकालाई समयसँगै मानवीय संवेदना पनि चाहिन्छ।

तर मेरो आफ्नै मनको उजाडिएको माइती कसले बसाउँछ? आमाको खाली ठाउँ कसले भरिदिन्छ? दाजुहरूलाई कसले फर्काइदिन्छ? भाउजू, बहिनी र भिनाजुको साथ कसले ल्याइदिन्छ? यी प्रश्नको उत्तर मसँग छैन। सायद जीवनभरि रहने पनि छैन। यही सत्यलाई स्वीकार गर्दै बाँच्नु नै अब मेरो बाध्यता हो। बाहिरबाट म हिँडिरहेकी देखिए पनि मेरो मनको एउटा हिस्सा सधैँ त्यही भोटेकोसीको किनारमा रहनेछ—जहाँ मेरो माइती थियो, जहाँ मेरा आफ्नाहरू थिए, जहाँ मेरो संसार थियो।

यो दसैँमा मेरो एउटै कामना छ—कुनै छोरीको माइती यसरी नउजाडियोस्। कुनै आमाले आफ्ना सन्तानको बाटो हेर्दाहेर्दै कहिल्यै नफर्किने प्रतीक्षा भोग्न नपरोस्। कुनै परिवारले चाडपर्वको मुखमा यस्तो असह्य वियोग सहन नपरोस्। प्रकृतिको प्रकोपले कसैको घरबास मात्रै होइन, उसको सिंगो संसार नखोसोस्। विपत्तिमा परेका हरेक परिवारले फेरि बाँच्ने आशा पाऊन्, उजाडिएका जीवनमा फेरि उज्यालो फर्कियोस्।

यो दसैँमा पनि सहर उज्यालो हुनेछ। घरघरमा दीप बल्नेछन्, निधारहरूमा टीका सजिनेछन्, आँगनमा जमरा पहेँलिनेछन्। तिहारमा दियोहरू झिलिमिली हुनेछन्, देउसीभैलोका स्वर गुञ्जिनेछन्। संसार आफ्नो लयमा अघि बढिरहनेछ। तर यही संसारको एउटा कुनामा म आफ्ना हराएका सम्बन्धहरूको सम्झनामा चुपचाप रोइरहेकी हुनेछु। मेरो निधारमा टीका लगाइदिने आमाका हात खोजिरहेकी हुनेछु। “कहिले आउँछ्यौ?” भनेर बोलाउने दाजुहरूको आवाज सम्झिरहेकी हुनेछु। बहिनी, भाउजू र भिनाजुसँग बिताएका क्षणहरूलाई मनको कुनामा समेटेर बाँच्ने प्रयास गरिरहेकी हुनेछु।

आमा, हजुर हुनुहुन्न। दाजुहरू हुनुहुन्न। भाउजू, बहिनी र भिनाजु हुनुहुन्न। मेरो माइतीको त्यो संसार अब छैन। तर हजुरहरूप्रतिको माया कसरी हराउन सक्छ र? हजुरहरूको सम्झना कसरी मेटिन सक्छ र? शरीरले टाढा भए पनि हजुरहरू मेरा स्मृतिमा सधैँ जीवित रहनुहुनेछ। हजुरहरूसँग बिताएका क्षणहरू मेरो जीवनका अमूल्य सम्पत्ति भएर रहनेछन्। म रोऊँला, भक्कानिऊँला, चाडपर्वमा झन् बढी अभाव महसुस गरूँला, तर हजुरहरूप्रतिको माया कहिल्यै कम हुने छैन।

यो पापी दसैँ किन आयो? किन आयो, जब मेरा लागि बाटो हेर्ने आमा हुनुहुन्न? किन आयो, जब “कहिले आउँछ्यौ?” भनेर फोन गर्ने दाजुहरू हुनुहुन्न? किन आयो, जब फर्केर जाने माइती घर नै छैन? किन आयो, जब मेरा खुसीहरू सम्झनामा सीमित भएका छन् र मेरा आफ्नाहरूको अनुपस्थितिले हरेक उत्सवलाई शोकमा बदलिदिएको छ?

दसैँ, तिमी अरूका घरमा खुसी लिएर जाऊ। अरूका आँगनमा हाँसो लिएर जाऊ। अरूका निधारमा आशीर्वादको टीका बनेर सजिऊ। तर मेरो उजाडिएको मनलाई अब थप नदुखाऊ। मेरा आँसुको कथा नसोध। मेरो मौनतालाई नकोट्याऊ। म अहिले चाडपर्व मनाइरहेकी छैन; म त आफ्ना आमालाई सम्झिरहेकी छु, दाजुभाइलाई सम्झिरहेकी छु, भाउजू, बहिनी र भिनाजुलाई सम्झिरहेकी छु। म त्यो घर सम्झिरहेकी छु, जहाँ अब फर्केर जान सक्दिनँ। म त्यो संसार सम्झिरहेकी छु, जसलाई भोटेकोसीको बाढीले मबाट सधैँका लागि खोसेर लग्यो।

यो वर्ष मेरो आँगन सुनसान होला, मेरो निधारमा आमाको हातको टीका नहोला, मेरो मनमा उत्सवको उमङ्ग नहोला। तर आफ्नाहरूप्रतिको माया कहिल्यै मेटिने छैन। उनीहरू शरीरले टाढा भए पनि मेरा सम्झनाभित्र सधैँ जीवित रहनेछन्। तिनै सम्झनाहरूलाई छातीमा च्यापेर, आँसु पुछ्दै, भित्रभित्रै टुक्रिँदै म जीवनको बाटोमा हिँड्नेछु। बाहिरबाट बाँचिरहेकी देखिए पनि मेरो मनको एउटा हिस्सा सधैँ त्यहीँ रहनेछ—त्यही भोटेकोसीको किनारमा, जहाँ मेरो माइती थियो, जहाँ मेरा आफ्नाहरू थिए, जहाँ मेरो संसार थियो।

मेरो माइती अब सम्झना भएको छ, मेरा आफ्नाहरू जीवनभरिका कथा भएका छन्, र दसैँ मेरा आँखाबाट कहिल्यै नसुक्ने आँसु बनेर आएको छ।

यो दसैँ मेरो लागि उत्सव होइन, वियोगको अर्को अध्याय हो। तिहार मेरो लागि उज्यालो होइन, सम्झनाहरूले भरिएको लामो रात हो। घाम उदाउँछ, तर मनमा उज्यालो फैलिँदैन। जून लाग्छ, तर आँखामा चमक फर्किँदैन। ऋतु फेरिन्छ, तर पीडाको मौसम फेरिँदैन।

किनकि भोटेकोसीको बाढीले मेरो माइतीको घर मात्रै बगाएको होइन—मेरो माइती नै बगाएको छ। मेरा आफ्नाहरू मात्रै खोसेको होइन—मेरो संसार नै खोसेको छ।

त्यसैले आज पनि मेरो मन चिच्याइरहेको छ—यो पापी दसैँ किन आयो? जब मेरा लागि पर्खेर बस्ने आमा हुनुहुन्न, बोलाएर घर फर्काउने दाजुहरू हुनुहुन्न र फर्केर जाने माइती घर नै छैन!

मेरो लागि दसैँको अर्थ अब टीका, जमरा र नयाँ लुगामा सीमित छैन। यो त आमाको सम्झना हो, दाजुभाइको अभाव हो, भाउजू, बहिनी र भिनाजुको वियोग हो, अनि भोटेकोसीले उजाडिदिएको माइतीको कहिल्यै नभरिने रिक्तता हो। संसारभरि उत्सवको उज्यालो फैलिरहँदा मेरो मनभित्र आफ्नाहरूको सम्झनाले आँसुको दियो बालिरहनेछ।

यो दसैँमा मेरो संसार हाँस्ने छैन; मेरो मन फेरि एकपटक आफ्नै उजाडिएको माइती सम्झेर रुनेछ।

फेसबुक प्रतिक्रिया
सम्बन्धित शीर्षकहरु