
म वाइसौँ शताव्दीको आधुनिक मान्छे
पूर्खाको इतिहास संगाल्दै
आधुकितामा रमाउन खोज्ने
साँच्चै भन्नेहो भने
सय लाई पन्छाएर
तीन पुरा गरेर चारमा टेक्दै गरेकी
ठूलो इच्छा र आकांक्षा नभएको
स–साना खुसिमै रमाउन सक्ने
अझै लेख पढ गर्ने
सकेसम्म आफ्नो काम अरुलाई नदिने
मेरी आमा जस्तै ।
उमेर किन ढाँट्नु
केटि भए पो बुढि भै भन्लान् की भन्ने डर
अव बिहे गर्नु छैन
सन्तान हुकिैए
अव के लुकाउनु के देखाउनु
नागरिकता भन्दा दुईवर्ष जेठो मान्छे ले
तर यसलाई कसैले नैराश्यता नसम्झिए हुन्छ
अझैसम्म वाइस तेइसका ले नआँटे हुन्छ ।
जिन्दगीको दोवाटो सम्म आइपुग्दा
कति रहर पुरा भए
कति रहर मारियो
नेपाल अव पाँच ठाउँ मात्र बाँकि छ
पुरै घुम्ने रहर वाँकी नै छ
दुःख सुख सवै
अनुभव गर्ने कुरो हो ।
साच्चै भन्ने हो भने
जिन्दगी संग कुनै गुनोसो छैन
आज सम्म समयले हराउन सकेन
ठूलो पदमा पुगेको
थुप्रै रहर संगालेको
धेरै कामाउने रहर वोकेको भए शत्रु हुन्थे
चारैतिर मित्रहरु मात्र छन् ।
यो जिन्दगीले मलाइ
कसै संग माग्न सिकाएन
वाँड्नमै रमाउन सिकायो
त्यसैले हुनुपर्छ शायद
कसैको अगाडि
शिर निहुराउन पनि परेको छैन ।
— आर्यालय


