
गोबिन्द राज ओझा
किन हो यी नयनबाट आशु झरिरह्यो
के भएर यो मेरो मन रोई रह्यो
जीवन यो बित्यो त्यसै भेट कहिले होला
मनले सोधिरहन्छ सम्झना आएर होला
पहाडको कुनामा खोलाको नजिक छ घर मेरो
के भएर यो मेरो मन रोई रह्यो
गीतको धुनमा नाच्दै रमाइलो गरिरहन्थे
सम्झिरहन्छु प्रिया मैले धेरै जिस्काइरहन्थे
बाटो छेकी बसेकी तिमिलाई फकाएर हिँडेथे
सम्झिरहन्छु प्रिया मैले धेरै जिस्काइरहन्थे


